Ավիացիա

ՀՀ աշխարհաքաղաքական դիրքը հաշվի առնելով՝ սեփական ավիափոխադրողների գոյու­թյու­նը համարում ենք պարտադիր և իրատեսական:

Դրա համար գլխավոր նախապայմանը համապատասխան իրավական դաշտի ստեղծումն է: Իրա­վական դաշտը պետք է հայկական ավիափոխադրողներին հնարավորություն տա բոլոր մրցա­կից ընկերությունների հետ գտնվել հավասարազոր մրցակցային պայմաններում: Այս դրույթները ամ­րագրված են Քաղաքացիական ավիացիայի միջազգային կազմակերպության (ICAO) օրենքնե­րում:

Առաջարկվող հաջորդ քայլը միջազգային վճարային համակարգերին և ավիափոխադրողների ալյանսնե­րի միանալն է, ինչպես նաև առանձին ավիափոխադրողների հետ համագործակցության պայ­մանագրերի կնքումը՝ ինչպես ներխմբային, այդպես և ինտերլայն պայմանագրերով: Դրանք տե­ղա­կան փոխադրողների համար բազմիցս կավելացնեն շուկայի ծավալը տարբեր ընկերությունների հետ համատեղ կատարվող թռիչքների հաշվին: Ինչպես նաև կբերեն տարանցիկ փոխադրումների հնա­րավորության, որն էլ իր հերթին կբերի թռիչքների աշխարհագրության մեծացման և ոլորտի ընդ­լայման:

Հաջորդ ուղղությունը, որը գտնում ենք պարտադիր, քաղաքացիական ուղղաթիռների շա­հա­գոր­ծումն է, որոնք շատ շահութաբեր են և միջազգային շուկայում ունեն մեծ պահանջարկ՝ հատ­կա­պես հակահրդեհային գործունեության բնագավառում:

Հայաստանի Հանրապետությունում մոտ 20 տարի չեն կատարվել գյուղատնտեսական ավիա­ցիոն աշխատանքներ: Այդ բացը ևս կարելի է կազմակերպել առանց մեծ ծախսերի՝ ժամանակակից մե­թոդներով, որոնք գրեթե բացառում են օդանավերի օգտագործումը: Դրանք հիմնականւմ կա­տար­վում են ԱԹՍ-ով, որն այսօր բավականին արդիական եւ զարգացող ոլորտ է:

Այս ծրագրերը կարելի է իրականացնել ինչպես պետության մասնակցությամբ, այնպես էլ առանց դրա՝ մասնավոր ավիաընկերությունների ուժերով: Դրանք մեծ ներդրումներ չեն պահանջում, քան­զի օդանավերը ընդհանրապես չեն վաճառվում կանխիկ գումարով, այլ գնվում են լիզինգային ըն­կե­րությունների կողմից: Իսկ պետության մասնակցությունը կարող է կրել միայն մարտավարական ուղղությունների կարգավորման և մուտքերը գանձարան ավելացնելու նպատակով, քանի որ գրագետ կառավարման պայմաններում ավիացիան ոչ միայն անվտանգության գրավական է, այլ նաև շահութաբեր ոլորտ: