Կրթություն

Մենք կրթությունը դիտարկում ենք իրավունք, որի հնարավոր առավելագույն հա­սա­նե­լիու­թյունն ու որակի ապահովումը պետության հոգածության առարկան են։ Եթե մի քաղաքացի կարող է ավե­լի որակյալ կրթություն ստանալ, քան մյուսը, ապա վերջինիս իրավունքը կարելի է խախտված համարել։ Ընդ որում՝ քաղաքացու որևէ տարբերություն՝ լինի դա սոցիալ-տնտեսական վիճակը, սեռը, դավանանքը, թե այլ հանգամանք, չի կարող խոչընդոտ հանդիսանալ նրան որակյալ, հասանելի կամ անվճար կրթություն ստանալ։

Կրթության նպատակը անձի ինքնաճանաչողությանը, ունակությունների բացահայտմանը, ստացած տեղեկատվության և գիտելիքի վերլուծությանը, այլ ոլորտներին ինտեգրմանը նպաստելն է: Կրթական համակարգում անհրաժեշտ է բալանսավորել ինտելեկտուալ ոլորտում արդեն տարվող աշխատանքը՝ էմոցիոնալ, հոգևոր, ֆիզիկական ոլորտների զարգացման հետ:

Պետությունը պետք է երաշխավորի անվճար և բոլորի համար հասանելի նախադրպոցական, հան­րակրթական և նախնական արհեստագործական ու միջին մասնագիտական կրթություն։ Միա­ժա­մանակ միայնակ կամ մասնավորի հետ համագործակելով, կրթաթոշակների, դրամաշնորհների և պե­տական բյուջեից այլ հատկացումների միջոցով պետք է ապահովի հասանելի բուհական և հետ­բու­հական կրթություն, ինչպես նաև շարունակական կրթություն ստանալու հնարավորություն՝ այդ թվում նաև ոչ ֆորմալ կրթական ծրագրերի միջոցով։